6,5 maand stamcellen update., 31 maart 2020

Created with Sketch.


Update: ( lang, sorry thats me)

Even naast alle Corona 'life' op dit moment een update van mij.
Iedereen leeft op dit moment in een soort 'isolatie', voor mij is er eigenlijk niets verandert alleen dat het best spanning geeft omdat ik tot de 'kwetsbare' groep hoor en ook nog in mijn herstel zit van de stamcellen. Maar ik probeer elke x weer bij mezelf te komen, om mij niet teveel laten lijden door angst.
Dennis vertelde van de week aan tafel dat hij nu beseft hoe ik eigenlijk al jaren leef. Terwijl hij nog even een keer naar de supermarkt kan gaan, kan hardlopen maar omdat hij nu geen sociale face to face contacten met vrienden, collega's, familie enz heeft. Hij moet wennen aan het thuis werken, geen auto ritten, de stilte en aan het amper mensen zien. Wat ook logisch is. En voor mij is het juist fijn nu als ik een rondje wandel om geen tot amper prikkels te hebben.
Het is mooi om te zien hoe iedereen elkaar helpt, ik hoop dat mensen beseffen dat er veel mensen net als mij al jaren ziek zijn, geรฏsoleerd en eenzaam leven, ik hoop uit de grond van mijn hart dat mensen even stilstaan bij zichzelf en de liefde voelen die elkaar verbindt, dat je gezond bent is een gift elke dag weer. Dat je straks extra geniet van je training bij je sportclub, etentje met vrienden, je werk enz, dat je weer verder kan gaan in dankbaarheid dat je het kunt.

Maar goed nu even over mijn gezondheid, ik zit nu op 6,5 maand na de stamcellen.In februari was ik weer in Duitsland wat erg fijn was omdat we nu weer verder kunnen wat uit de bloedtesten is gekomen. Altijd een soort van thuis komen in de kliniek.
Ook merk ik heel voorzichtig een paar stapjes van vooruitgang op sommige punten. ๐Ÿ˜ƒZo heb ik op sommige dagen iets meer energie, mijn darmen gaan vooruit en ik kan meer voeding verdragen. Ik heb zelfs weer uit een kookboek gekookt. Ook heb ik iets verder gewandeld en zelfs gefietst.

Dit zijn al mooie kleine stapjes waar ik trots op ben. ๐Ÿ‘Het is nog wel heel wisselend, zo kan een middag goed gaan en de dag erna niets aan kunnen met veel pijn maar we genieten van elk klein momentje. Nu ik dit schrijf heb ik een terugval met de pijn maar hopende dat het morgen weer beter gaat met een mooi moment van de dag.

Mijn immuunsysteem waardes waren nog te laag waar ik injecties voor heb gehad afgelopen weken.
Ik heb ik nu thuis infusen voor een paar maanden, daarna is het plan om weer terug te gaan om te kijken waar we staan zodat we kunnen blijven aanpassen.

Soms zijn de kleine stapjes minder te voelen doordat alles in en rondom mijn hoofd nog zo heftig is. Ik wil hierover iets delen met jullie. Er is helaas veel schade aan mijn zenuwstelsel die we proberen te herstellen.
Verder zoals jullie weten heb ik veel last van aangezichtspijn, dit voelt als kaak, oor, voorhoofdsholte, keel ontsteking tegelijkertijd met constante zenuwpijn in het bovengebit en een brandend gevoel in je mond/ en altijd pijn met slikken en praten. Dit kost veel energie en deze pijn is overheersend.
Ik heb dus medicatie gehad van de huisarts wat de scherpe randen eraf haalde, helaas zorgde dit ervoor dat mijn witte bloedcellen daalden. Het is kiezen tussen 2 uiterste, wat helpt voor de pijn, is schadelijk voor mijn immuunsysteem.
De neuroloog switchte van medicatie, helaas nam alles toe in ergere mate en heb ik het echt uitgehuild/geschreeuwd van de pijn met mijn armen om mijn hoofd geklemd, elke beweging doet dan pijn. Dennis moet dan zelfs mij helpen om in bed te komen, en dan hopende dat ik in slaap val en het weer minder wordt.
Helaas gelooft de neuroloog mij niet en sluit ze het verslag af, dit tot grote verbazing van de huisarts. Omdat ze stopte met medicatie gericht op zenuwen en de pijn toe nam, dit zegt genoeg lijkt ons.
Ik besefte het in de auto, tranen van jaren ongeloof in mijn zoektocht kwam er nu uit. Dit was een druppel die mijn verwerking in gang zette en meteen kracht gaf om niet op te geven.

Ik wil uit laten zoeken of het een zenuw is waar we iets aan kunnen doen of alleen met medicatie te behandelen is.
Ik heb zelf CWZ in Nijmegen gebeld, en ik mag komen. Alleen door Corona virus kan ik helaas niet verder en wordt het voorlopig wachten totdat ik verder kan.
Ook is er een scan in Barcelona die heel precies de zenuwen kunnen zien, we hebben contact met deze kliniek. Alleen door Corona kunnen we hier ook niet verder mee.

Dus voor nu is het nog medicatie nemen die de scherpe randen eraf halen en wachten totdat ik verder kan.
Dit vind ik lastig omdat ik verder wil met mijn herstel en het ook beter is voor de stamcellen dat de pijn minder is.
Wel balen maar helaas is het niet anders. Mijn geduld en kracht wordt opnieuw op de proef gesteld. Gelukkig werken de stamcellen ruim 12 tot 18 maanden.
Maar ik ga zeker met dit puzzelstukje verder omdat ik voel als we dit kunnen oplossen mijn lichaam weer een stukje in balans komt.En het is gestart met aangezichtsverlamming dus daar is iets gebeurt en ik wil kijken of het opgelost kan worden of niet.
Mijn arts staat volledig erachter en wordt bijna boos hoe ik ben behandeld en niet wordt geholpen. Ik laat dit voor nu los, de tranen zijn geweest, en nu Hop verder als het weer mag ivm Corona.

Ik wens iedereen veel gezondheid toe, wees lief voor elkaar en houd rekening met elkaar.
Liefs

Medigrun februari 2020

Created with Sketch.

Update:

Vandaag heb ik mijn laatste dagje van deze week bij Medigrun gehad. Morgen weer fijn naar huis met een nieuw plan.

Ik zou jullie eerst even iets op de hoogte brengen.
Nadat ik letterlijk vorige week thuis de vloer onder mijn voeten voelde wegzakken na een telefoontje van de huisarts.
Zoals ik jullie eerder schreef zijn we sinds eind november gestart met medicatie voor aangezichtspijn/zenuwpijn en pijnstillers voor mijn spieren en gewrichten.
Dit omdat we een cirkel van mijn extreme pijn moeten proberen te doorbeken omdat dit beter is voor alles, ook voor je immuunsysteem.
Dit haalde de pijn een klein gedeelte weg maar helaas niet heel veel.

Ik had gelezen dat de bijwerkingen niet echt fijn waren maar dat is meestal met medicatie. Ik zag alleen ook dat je witte bloedcellen kunnen zakken. Hier maakte ik mij meteen zorgen over. Ik vertrouwde het de hele tijd niet. ๐Ÿ˜๐Ÿ˜”
Maar iedereen zei we proberen het, het komt niet vaak voor en de pijn moet verminderen. Dat snapte ik ook weer.

In november bij Medigrun waren mijn bloedcellen zoveel verbeterd en in december maakte ik best mooie stappen voorwaarts. Zelfs met kerst kon ik 2 keer een gesprek voeren zonder brainfog.

Helaas eind december kreeg ik een keelontsteking wat wekenlang bleef kwakkelen en zat ik 3 weken onder de brandende en jeukende uitslag over mijn hele lichaam.
Nadat ik een paar weken terug weer een keelinfectie kreeg heb ik bloed laten prikken.

De huisarts meldde dat mijn bloedcellen behoorlijk laag waren. Ik werd stil, ik heb opgehangen en letterlijk door mijn benen gezakt, huilend op de grond. Dit kan ik niet aan!๐Ÿ˜ข๐Ÿ˜ช
Ik had er elke keer een onderbuik gevoel over maar ik snapte ook de visie dat pijn niet goed is, voor de stamcellen en alles in je lijf.
Net voordat ik naar Duitsland ging kon ik bij de neuroloog terecht. Ze begreep mij volledig en vond dat ik dat deze medicatie te lang had gehad, te lang heeft de huisarts dit aangehouden ondanks goede gen.
Ik snikte in haar kamer, ik was boos op mezelf omdat ik niet op mijn onderbuik gevoel heb vertrouwd.
Die zei het klopt je doet de stamcellen voor je immuunsysteem en deze pillen halen je afweersysteem naar beneden.

Het was om het beste te proberen, ik moet meteen afbouwen en heb nieuwe medicatie gekregen die hopelijk over een paar weken aan gaan slaan. Deze werken gelukkig niet op je immuunsysteem. Hopen dat de pijn eindelijk iets gaat verminderen.๐Ÿคž

Daarom was het extra goed om terug te zijn deze week even in mijn veilige omgeving voor mijn gezondheid om mij ook mentaal weer een boost van vertrouwen terug te geven.
We hebben opnieuw bloed getest, speeksel, urine en ontlasting testen gedaan.
Infusen gehad om mijn lichaam een boost te geven met immuun injecties. Het was pittig omdat ik mij soms zo slecht voel en echt huilend er lig. Maar ook een fijne week gehad die ik nodig had om nu verder te kunnen gaan.
We hebben ook verschillende dingen laten testen, algemeen bloedbeeld, vitamines en mineralen, schildklier, darm, immuunsysteem test, Lyme, co-infecties, virussen en nog zoveel meer.. Ook nog een bepaalde bloedtest om te kijken waarom ik zo moeite heb met detoxen.
Maar ook bijvoorbeeld een speciale urine test om te kijken of ik met plassen teveel stoffen verlies. Een speekseltest voor hormonen enz.
Eigenlijk heel veel testen, al wel wat uitslagen binnen maar de rest komt volgende week. Dan kan ik hier iets meer over delen.

In verband met mijn heftige buikpijn door de medicatie en omdat de leverwaardes wat verlaagd waren gaan we in ons nieuwe plan heel veel doen met infusen thuis, 2x per week en injecties met een kleine aanvulling oraal.
We gaan werken aan een mooie combinatie, wat nog een aanpassing krijgt als de uitslagen binnen komen.

Michael en Brigitte hebben mij echt gemotiveerd deze week om niet op te geven. De stamcellen zitten nog in mijn lijf maar we moeten nu wat schade herstellen de aankomende 4 a 5 maanden. Daarna zou ik weer terug gaan om te kijken of het effect heeft gehad.

Ondanks dat ik nog steeds echt kan huilen erom, er van baal, probeer ik nu mezelf te helpen om mezelf weer te motiveren.
Woensdag belde ik Dennis nog helemaal overstuur op dat ik het niet aankon maar ik denk dat ik een soort van reset ben om weer kracht te hebben.
De schade is er nu, daar kan ik nu niets aan veranderen, het is een tegenslag maar daar gaan we aan werken en alles aan doen.
Ik vertrouw Michael en Brigitte, het betekent veel als er mensen zijn die je willen helpen en je niet opgeven.
Thanks!!!!

Dennis thanks lieverd voor je bemoedigende woorden op facetime.

Tot snel,
liefs Simone

Medigrun 11 november, 12 dagen terug naar Duitsland, 11 weken stamcellen.

Created with Sketch.

Het is nu precies 11 weken na de stamcellen. Ik ben ondertussen weer terug geweest naar Duitsland voor 12 dagen en heb daar aanvullende infusen en pijn infusen gekregen en bloedonderzoeken gehad.
Het was pittig om weer weg te zijn van Dennis maar ik was in goede handen. Er werd zelfs extra eten uit de vriezer gehaald voor mij voor de avonden en iemand van het team van Medigruen kwam zelfs voor een nachtje logeren. Ik waardeer dit enorm deze hulp en zorg. De kliniek is een ondertussen bijna mijn tweede huis. In januari mag ik weer voor een weekje terug.

Het goede nieuws wil ik mee beginnen, de bloedwaardes die tot nu toe binnen zijn gekomen zijn verbeterd. We moeten nog wel een aantal belangrijke waardes binnen krijgen maar er gebeurt iets in mijn lijf. Thank you stemmies.

Iets minder goed nieuws, ik voel nog niets veranderen in mijn grootste hoofdklachten en ik voel mij tot nu toe nog even slecht ondanks dat er wel dingen gebeuren in mijn lichaam.
Mijn arts geeft aan dat het echt tijd nodig heeft, de stamcellen werken nog ruim een jaar door.
Alleen moeten we echt kijken of we een cirkel kunnen doorbreken om uit mijn pijn te komen die hij onmenselijk noemt om het vol te kunnen houden. Met als prioriteit de pijn in mijn hoofd, keel, tanden, oren en kaken.
Het is dus eigenlijk niet echt minder goed nieuws maar ik wil zo graag iets voelen. Maar tijd en geduld....is belangrijk in dit proces.
Dus probeer ik mijn hoop vast te houden maar ik vind het echt moeilijk. Je wilt graag iets voelen en ik merk dat ik onzeker ben als ik nog geen verandering ervaar, ook al is het mini mini stapje. Al die jaren begint zijn tol te eisen. Ik wil graag tegen mensen zeggen als ze vragen merk je al verschil, ja maar het is nu zoals het nu nog is.

Alles in mijn hoofd, keel, tanden, kaken, mond is nog een explosie van pijn, praten, lopen, liggen alles doet pijn dag in dag uit. Extreem uitgeput nog, brainfog, pijn in mijn spieren en gewrichten.
Mijn arts vertrouwde het niet helemaal en daarom heb ik gisteren een MRI gehad van mijn hoofd.
De Duitse arts adviseert medicatie voor zenuwpijn, voor aangezichtspijn.
Deze klachten kun je krijgen door 4 oorzaken,
1. beklemming zenuw 2. infecties en virussen 3. ontstekingen in holtes 4. oor/keel/neus problemen.
De mri sloot punt 1 uit, en punt 2,3 en 4 heb ik,  5 jaar geleden startte het van mijn gezicht door een infectie. Ik vermoed zelf dat het hier is gestart met de pijn in mijn tanden, voorhoofd, kaken enz.

Dennis en ik hebben as vrijdag een gesprek met de huisarts. Ik ben het vertrouwen zo kwijt geraakt in de Nederlandse artsen en zo vaak weg gestuurd dat het tussen mijn oren zat dat Dennis nu meegaat om mij te ondersteunen.
Ik klap vaak dicht, voel mij niet gehoord en samen zijn we sterker om echt aan te geven dat ik deze medicatie voor aangezichtspijn echt nodig heb om uit te proberen of het verminderd. Dus ๐Ÿคž.

Er komt veel verdriet uit, soms huilen we samen ( Dennis en ik), ik huil omdat ik het soms niet meer weet, waar is de uitweg, is er een uitweg, ik soms niet meer weet hoe te dealen met de pijn, ik graag sterk wil blijven maar verlies soms ook mijn kracht en hoop.
Voor ons beide is het een lange weg die we bewandelen. Dennis is ook zo dapper, als je degene ziet waarvan je houd met zoveel pijn, er zoveel onmacht is doet dat pijn. Maar hij is dan die altijd hoop blijft uitspreken.
Ik probeer te kijken wat voor ons ligt, naar een toekomst voor ons beide samen maar ik voel mij beheerst, in de macht genomen zonder grip te hebben op mezelf.
Zonder Dennis had ik het niet gered, naast dat hij mij steunt, mijn lief heeft is hij als persoon goud waard.

Ook zonder mijn artsen Michael en Brigitte had ik het opgegeven, ze helpen mij enorm.

Voor nu is het vooral hopen dat de medicatie de cirkel kan doorbreken en de stamcellen daardoor verder kunnen knallen.
Dat ik al mijn moed en kracht terug vind en behoud. En dat ik stapjes ga maken die voelbaar zijn.

 7 weken na de stamcellen, 31-10-2019

Created with Sketch.

Update:
Wat een mega rollercoaster ga ik doorheen. Het is zo zwaar, voor mij maar ook zeker voor Dennis. We kunnen denk ik wel zwembad vullen met al mijn tranen afgelopen weken.
Wat ben ik dankbaar met mijn lieve Dennis. Hij ziet mij elke dag, hij weet de realiteit, hij voelt zich machteloos, maar bemoedigt mij elke keer weer om niet om te geven en geeft zoveel liefde. Hij heeft het mooiste hart๐Ÿ’Ÿ

Zwaar is het altijd, anders waren we deze behandeling niet aan gegaan.
Maar het is zo intens heftig. โ˜น๏ธ๐Ÿ˜ข Anderzijds is het ook goed dat de stamcellen proberen mij te helpen te herstellen waar nodig is. Natuurlijk wil ik zeggen tegen jullie, het gaat echt vooruit maar het heeft echt tijd nodig.
En mag ik beseffen dat ik pas op 7 weken zit, dag 51 en 100 dagen lang gaan ze overal heen waar herstel nodig is en dan gaan ze nog 12 tot 18 maanden aan hert werk. Geduld en een lange adem heb ik nodig, dit valt niet altijd mee maar naast mijn dipjes heb ik ook vertrouwen en probeer ik elke x weer uit te blijven spreken dat ik mag vertrouwen.

Ik zoek op dit moment naar woorden om uit te kunnen leggen hoe het gaat en hoe het voor ons is en voelt.

De pijn die ik heb in mijn hoofd, mond, tanden, keel, spieren en gewrichten, de extreme vermoeidheid hoe kunt je dat beschrijven?
Hoe leg je uit, een soort koorts gevoel te hebben wat opstijgt naar je keel tot aan je hoofd maar niet weg kan, dat communiceren amper gaat en zoveel energie kost, dat slikken zoveel pijn doet, prikkels teveel zijn, dat elke beweging pijn doet in je spieren en je gewrichten, je zo extreem moe bent dat eten maken of douchen al een dagopgave op zich is. Dat je opgesloten zit. Je brainfog zo overheerst.
Dat je niet weet waar je het moet zoeken, dat je huilend met je hoofd in je handen ligt.
Dat Dennis s avonds laat nog contact heeft met de arts omdat ik zo hard huilde van de pijn, mijn hoofd niet meer op en neer kon of iets kon bewegen.
Is dit compleet nieuw, nee dit is het niet, alleen het is extremer op dit moment. Dit maakt het zwaar.

De prikkeling op en achter mijn hoofd die is nieuw.
Ik heb vaak zenuw prikkeling in mijn lijf, net alsof beestjes over je heen kruipen, dit doet geen pijn, dit voelt gek maar er wordt van alles geactiveerd in mijn lijf.

Ook mentaal leg ik een hele weg af, er komen zoveel emoties uit.

Mijn arts Michael is echt top, hij helpt ons elk moment.

Afgelopen dinsdag ben ik naar een kno arts geweest in Duitsland, die cryotherapie doet voor alle 'tonsils' , keel en neus. Dit is een kou therapie van -180 graden waar het wordt bevroren.
De arts zei dat ik een special case ben, het is goed te zien dat dit nodig is omdat ik hier veel problemen heb op dit gebied.
Ik heb deze therapie zonder verdoving gedaan want dit vond ik zo eng dat je keel wordt verdoofd.
PFFFFFFFFFFFFF dit is heftig, de pijn die je voelt overal, tranen rolden over mijn wangen.
Dit is een goed teken omdat je lijf werkt waar nodig is. Maar wat een explosie.
Mijn keel voelt nog aan als schuurpapier, ik moet er 5 x heen. Finger crossed dat dit helpt.

We hebben samen met mijn arts besloten dat ik 2 weekjes terug ga naar Duitsland. Hij kan dan testen doen en aanvullende infusen. Dit om te kijken wat er allemaal gebeurt in mijn lijf. Ik vind het mentaal wel zwaar, weer zonder Dennis maar ik weet ook dat het belangrijk is.

Dus voor nu is voor het vooral GEDULD!!!! en nog is GEDULD!
EN VERTROUWEN HOUDEN!

Eerste maand na de stamcellen, 11-10-2020

Created with Sketch.

Vandaag het is nu 11 oktober en ik ben ruim op 4 weken na mijn stamcellen, het is zwaar. Het is mentaal ook zwaar, vandaag kwamen de tranen, tranen van alles. Daarom wil ik deze update schrijven omdat er zoveel bij komt kijken dan alleen behandelingen, infusen enz, je lichaam en geest werken samen.
Het is kwetsbaar om dit te delen maar ook dit hoort bij het proces. Mijn proces om weer een lichtpuntje van leven terug te krijgen, waarin jullie gekozen hebben om mij te volgen op deze pagina, mij steunen daarin hoort deze mentale weg ook in, in alle eerlijkheid en emoties.
Vandaag keek ik naar de fotoโ€™s van afgelopen weken in de kliniek, na fotoโ€™s afgelopen jaren na alle behandelingen, tranen rollen over mijn gezicht. Ik voel de pijn van de fotoโ€™s letterlijk binnenkomen. Wat een processen heb ik doorstaan en wat heb ik ook veel mogen leer van mezelf, dichtbij mogen komen, mogen leren luisteren. maar ook .......
Verdrietig om te zien wat ik al jaren doormaak, ik voel de heftige alledaagse pijn, alle heftige behandelingen waarin ik huil /bijna schreeuw van de pijn, mezelf die opgesloten zit in haar lijf die overal pijn doet, niet kan functioneren en niet zonder pijn kan communiceren, de heftige eenzaamheid, het niet uitleggen wat ik voel, de onmacht, de strijd, de teleurstellingen, de financiรซle stress, het gevecht tegen Nederlandse zorgsysteem, mijn 100 gebeden, het gevoel dat ik niet meer wilde leven, ik voel heftige pijn door mij heen gaan lichamelijk en geestelijk.
Het gevoel dat ik kies om door te gaan, jaar in jaar uit behandelingen heb en nu zelfs een stamcel behandeling heb ondergaan. Dat ik doorzet maakt mij ook trots op mezelf tegelijkertijd op mezelf. Vorig jaar letterlijk uit het leven wilde stappen. Dat ik ervoor kies om beter te willen worden en hoop houd op elke behandeling en elke mentale ontwikkeling om te groeien.
Ik voel mij dankbaar en blij dat ik deze mogelijkheid heb gehad om deze behandeling te kunnen doen. Tegelijkertijd voel ik de angst, bang voor teleurstellingen. Na een heftige mond operatie op 4 plekken, heb ik rechtsboven in mijn mond/gehemelte een dove plek, wat irriteert, niet wetende wat er aan de hand is, geen antwoorden, geen oplossingen, dit maakt mij zo onzeker.
Ik wil graag analyseren wat er aan de hand is in mijn hele mond al jaren, waarom onder mijn tong drukkende pijn is, in mijn gehemelte brand, waarom mijn tanden pijn doen, waarom elke moment van slikken pijn doet in mijn keel, waarom ik zoveel prikkeling in mijn hoofd heb, waarom ik 'hersenmist' ervaar, waarom de pijn in mijn gewrichten en spieren, waarom mijn immuunsysteem niet op gang komt enz.
100 x waarom, 100 x vragen, 100 x leren het te laten zijn, 100 x proces, 100 x nieuw hoop, 100x nieuwe pijnlijke behandelingen, 100 x angst op teleurstellingen, 100 x realiseren dat iets aan kan slaan, dat je lichaam het oppakt.
Ik leer ik mag dit gevoel toestaan, niet tegen te vechten en daarna weer vertrouwen uitspreken. Ik leer bij mezelf te komen.

Het voelt soms zo moeilijk als je dag in dag uit zoveel pijn hebt en niet weet waar je het zoeken moet. Dat je niet weet wanneer en hoe het stopt en of het stopt.
Ik weet dat het ook na de stamcellen nog een lange weg is met extra behandelingen. De twijfel of ik het volhoud, en kan stroomt door mij heen. Tegelijkertijd dat stukje hoop wat mij op de been houdt.

Mijn schuldgevoel als ik soms gedachtes heb als het niet stopt dat ik dan niet meer verder wil. Maar mijn diepste wens is dat ik wil leven. Dat is wat mijn innerlijke ik wilt, leven!
Dat Dennis zich zo machteloos voelt om mij zo te zien, dat raakt mij in mijn hart.
Dat ik niet kan uitleggen hoe prikkels voelen in mijn hoofd/ hersenmist, en wat mijn mond/keel/kaken voor intense pijn geven elk moment en praten/gesprekken zoveel energie kost.
Dat het alleen zijn en liggen al pijnlijk is.
Dat elke spier en gewricht zoveel pijn doet, dat ik zo moe ben, dat ik ineens zo misselijk ben dat ik krom sta van de pijn enz, niet kunnen verwoorden wat je doorstaat vind ik moeilijk. Het is niet uit te leggen.

Maar ook wil ik leven, niet alleen kunnen ademhalen maar kunnen genieten met Dennis. Genieten van het samen zijn, en stukje kunnen wandelen, een gesprek kunnen voeren, iets leuks kunnen doen, mijn neefjes en nichtjes kunnen zien, ze knuffelen, weer even op een paard kunnen zitten, bij familie te kunnen zijn, vriendschappen durven sluiten.

Soms als ik er over nadenk dat ik een dag geen pijn heb en wat prikkels kan verdragen, wat zou ik dan kunnen doen. Ik weet het niet eens meer wat het is om dit te voelen en te kunnen maar wat een wens zou dan uitkomen.
Dat lichtje van hoop probeer ik te houden.

Lieve groetjes Simone

Medigrun Stamcel dag 10 september 2019.

Created with Sketch.


Yes I did it โœ…๐Ÿ™๐Ÿ˜Š๐Ÿ˜Š๐Ÿ˜€ my stamcell day! Het voelt als een dankbare dag, nu aankomend jaar werken naar herstel met mijn stemmies ๐Ÿ‘‹๐Ÿ’ช. Wat was het bijzonder dit te kunnen doen met mijn liefste Dennis ๐Ÿฅฐ en wat was het fijn dat ook Brigitte aan mijn zijde was. Trots dat ik het heb gedaan en dankbaar dat het kon๐Ÿ˜€.
Het was bijzonder, ze gingen via mijn beenmerg naar binnen en daar haalden ze de stamcellen eruit. Deze werden op gefilterd en ik kreeg 536 miljoen stamcellen terug via een buisje wat in een apparaat ging en zo via het infuus terug ging. Zo gaaf, zo bijzonder voelde ik mij op dat moment.

Medigrun Voorbereiding Stamcel behandeling, september 2019

Created with Sketch.

Voorbereiding voor de stamcel dag.

De eerste 2 weken zitten er bijna op. Nog 1 week te gaan ๐Ÿ˜Š๐Ÿ˜Š๐Ÿ‘Œ๐ŸปTot de stamcellen.
Vandaag is er bloed afgenomen in het ziekenhuis waar ik de stamcellen ga krijgen. โœ…
Het waren 2 hele pittige weken, met veel heftige reacties, extreme misselijkheid, slecht tot niet slapen, vreselijke nachten van ziek zijn, hoofdpijn,  pijn in mijnspieren, ziek boven een spuugbak hangen tijdens infusen, uitslag, natte verkoelende doeken op mijn hoofd, en veel emoties maar ook met veel infusen, massage, yoga, vieze drankjes tot een goede verzorging met veel liefde en troost. ๐ŸŒธ
Door de chelatie infuus was ik zo ziek met misselijkheid. Pffff dit blijft zo heftig. Tijdens 1 infuus lag ik letterlijk opgerold, met daarna verkoelende doeken. 
Een paar dagen waaronder zaterdag mijn grootste dieptepunt was en toen was ik alleen๐Ÿ˜ข. Dit was zwaar echt zwaar. Oh wat mis ik Dennis, ik kon niets, liggen, zitten , praten, lopen alles was te extreem.
Met de virus infusen explodeert echt alles rondom en in mijn hoofd: extreem pijn in mijn tanden, kaken, keel, opgezet gezicht, nek, oren.
Na het infuus huilde en schreeuwde ik van de pijn, pfffff was zo heftig! ๐Ÿ˜ข
Het is ook een goed teken ook omdat je weet dat mijn lijf daar de virussen aanvalt en verklaart waarom ik altijd deze klachten heb..... 
Ik huilde en huilde, ik ging op de beamer mat.
Met Mijn hoofd vasthoudend, hand op mijn oor en smekend door de tranen heen of de pijn kon stoppen, alsjeblieft huilde ik, ik kan niet meer, ik houd dit niet vol, stop alsjeblieft.
Daar is kennelijk mijn bloedsuiker en bloeddruk te laag geworden, wat ik niet heb gevoeld en ben ik buiten bewustzijn geraakt ๐Ÿ˜ณ๐Ÿ˜ณ๐Ÿ˜ณ.
Brigitte vond mij zo, en ik werd aangesloten op de machines, dextrose infusen. Ik was pas na ruim een uur iets aanspreekbaar en later gelukkig weer bij. Elke en Brigitte hebben mij zo liefdevol geholpen. ๐Ÿ˜Š๐ŸŒธ en ik moet ook eerlijk zeggen zonder Brigitte had ik het misschien opgegeven tijdens de behandelingen. Wat kan een troostende Brigitte je helpen. ๐Ÿ’—

Rondom en in mijn hoofd hier heb ik mijn 1 van mijn grootste hoofdklachten en de virussen vooral EBV komen erg hoog uit mijn bloedwaarden.
Ook de babesia en borrelia testen behoorlijk actief๐Ÿค•.
Na de stamcellen blijf ik dit aanpakken en ga ik dit traject aan om mijn lichaam te helpen.
We hebben deze week wat aanpassingen gedaan wat betreft de behandelingen, het drankje gehalveerd en we meten nu constant mijn bloedsuiker die dus zonder dat ik het voel nog steeds te laag is. Laag in energie, hoofdpijn dat zijn klachten die ik altijd heb dat maakt het lastig.
Nu dus proberen zoveel mogelijk te eten, ook wat andere dingen, en Brigitte meet in de ochtend en tussendoor de waardes.
Maar dit is een belangrijk item.
Maar NU is het bijna zover, dinsdag krijg ik de STAMCELLEN!!!!!!! En Dennis komt zaterdag โค๏ธ .
Ik besef echt nog niet dat ik het dinsdag zo ver is. Eindelijk maar ook zo dubbel, angst ben ik er klaar voor maar weet je je bent er nooit klaar voor omdat je zoโ€™n ingrijpende behandeling alleen doet als je zo ziek bent. Dus mijn onzekerheid mag er zijn, maar hoopvol ook zeker 


Week behandeling Duitsland maart 2019

Created with Sketch.

In maart ben ik weer een weekje naar Medigrun gegaan. Dit keer ben ik alleen gegaan met de trein. Ik vond het spannend maar het ging hartstikke goed. Het afscheid van Dennis waren weer dikke tranen, dit blijft zo moeilijk maar als ik er eenmaal ben lukt het meestal wel. Het is echt moment dat zo pijnlijk is.
Ik ga eerst beginnen met het goede nieuws, ๐Ÿ™๐Ÿ™๐Ÿ™๐Ÿ€๐Ÿ€๐Ÿ€๐Ÿ˜€๐Ÿ˜€๐Ÿ˜€๐Ÿ‘๐Ÿ‘๐Ÿ‘โญ๏ธโ˜€๏ธโ˜€๏ธ๐Ÿ”ฅ๐Ÿ”ฅ๐Ÿ”ฅ mijn bloedcellen waren goed genoeg en mijn reactie op de infusen waren verbeterd, we kunnen de stamcel behandeling in gaan plannen!!!!!! Ik ben zo blij maar ik vind het ook zooooo spannend. Ik heb vorig jaar augustus te horen gekregen, je lichaam is nog niet klaar er voor, in september kon ik werkelijk geen enkel infuus verdragen en nu ben ik met mini mini stapjes op de goede weg. 
Er zijn veranderingen gaande in mijn lijf, helaas door de extreme pijn voel ik het nog niet maar de artsen zien het. Mijn lichaam lijkt hele kleine mini stapjes te maken. wat een weg maar we blijven er voor gaan. 
Voor mij is het een beetje een dubbel gevoel, zo blij dat er iets gebeurt in mijn lijf maar ik wil het zooooo graag voelen en ervaren. 

Het was een pittige week met veel infusen, chelatie , immuunversterkende, virus. Verder fijne massage gehad, ook tai chi yoga massage met drukpunten. ( pijnlijk hihi maar wel fijn) en yoga. Ook weer op de beamer mat geweest daar wordt je zo lekker rustig van.
Elke dag na de behandeling was ik echt kapot en lag ik veel op bed. Tussendoor eten en weer slapen. Ik vind het alleen zijn altijd nog pittig, ook de zorg voor jezelf en dan de behandelingen. Soms voel ik mij eenzaam maar ik probeer dan te kijken waarvoor ik het doe.


Voor aankomende 8 weken heb ik een Plan, ik krijg thuis infusen om mijn lijf te helpen, mijn darmen absorberen niet alles en daardoor tekorten en die gaan we aanvullen. Ook voor mijn brein/ en energie. Mijn hele koffer zit vol๐Ÿ”ฅ 
Ik start met een virus protocol en Detox, met immuunversterkers ( thymus injecties).

En dan ga ik dus in mei voor 3 weken terug en krijg ik in de laatste week de STAMCELLEN.

Het was ook een pittige week, mijn lijf wordt een het werk gezet en er komen dingen los waardoor juist de pijn soms erger wordt vooral zenuwpijn in mijn hoofd en tanden. We proberen nu zo goed mogelijk uit te zoeken wat er precies is in mijn brein. Zo dankbaar met de ontzettende zorgzame kliniek, de eerlijkheid en kundigheid. 
De massages zijn echt geweldig in de kliniek. Ik ben ook zo blij met Elke en Bridget ze is geweldig! Michael echt een fijne arts die met je meekijkt.

Volgende week start ik thuis  met hydo fysiotherapie in het water, kijken of we mijn spieren een beetje kunnen aansterken. 
En met logopedie/ kaakfysio om de dysfunctie van mijn kaken te helpen. En natuurlijk mental coaching. Wat mentaal doet het zoveel met je. 

Ik wil zo graag weer voelen, voelen dat ik geen pijn heb, voelen dat ik weer echt straal, kan genieten van de zonnestralen, van mensen. Gewoon weer een stukje mezelf worden en terug krijgen. ๐Ÿ™๐Ÿ”ฅ


Kaak / gebit operatie Zwitserland, januari 2019

Created with Sketch.

Januari 2019 op naar Zwitserland voor een operatie aan infectie haarden in mijn kaken, verwijderen verstandskiezen en nieuwe vullingen. De spanningen gierden door mijn lijf. Ik heb mijn foto's moeten doorsturen naar de kliniek, bloedwaardes moeten checken een maand voor de tijd en een maand lang een supplementen protocol gehad om zo goed mogelijk voorbereid de operatie in te gaan.
Dennis en ik zijn samen er heen gegaan en Dennis is gelukkig tot woensdag gebleven, mijn behandeling duurde een week. 
Wat hebben ze nu precies gedaan:  

De eerste dag fotoโ€™s en scan gemaakt, gesprek gehad, en de eerste infusen. 

Wat te zien was, dat mijn kaakbot behoorlijk aangetast is door de Lyme/ zware metalen. Aan de rechterkant was zelfs op sommige plekken weinig kaakbot over. ๐Ÿค”๐Ÿ˜ฉ๐Ÿ˜”๐Ÿ˜ฐ er is ruim 2 cm weg.

Op de tweede dag prikken ze 120 cc bloed van mezelf af. Dit bloed wordt gefilterd/gezuiverd in een machine en tot gel gemaakt. Voordat ik werd geopereerd werd mijn nek / kaken/ hoofd behandeld door de cranio secral therapeut. 

Ik kreeg lokale verdovingen en ondertussen infusen met ab, vitamines/ mineralen, pijn. 

Tijdens de operatie maken ze vanuit de binnenkant openingen, ( bij mij op 4 plekken, alle zijdes ) ze halen het vet weefsel aan de binnenkant weg, reinigen het met ozon, schuren je kaakbot bij, je krijgt een membraan, ze vullen het daarna op met de gel. Dit bevat je eigen stamcellen en dit zorgt ervoor dat je bot weer gaat groeien. Daarna krijg je procaine injecties in de delen. 

Tijdens de operatie voelt het zo gek, zelfs beetje eng, het geluid is als eerste echt vreselijk ๐Ÿ˜ณ, aan 1 kant ging mijn bloed ineens stromen door mijn lijf, en aan een kant ontspande mijn spieren. Maar ook bij 2 kanten deed het erg pijn, in mijn zenuwen op mijn hoofd aan de achterkant en oor, en moest ik behoorlijk doorzetten. Ik bleef in mezelf denken, doei Lyme in mijn kaken, ik heb nu de macht ๐Ÿคญ๐Ÿค—en rustig ademen Simoon. 

Rechts was een grote verrassing met open maken, er zat bijna geen bot ๐Ÿ˜ขen werd er letterlijk gezegd dit is een big suprise. Na de operatie krijg je meteen een cooling masker, arnica pads, accupunctuur naalden in je oren ivm mijn hoofdpijn.

De dagen erna kreeg ik aanvullende infusen, een magnetisch band om in te liggen voor zenuwpijn op en in mijn hoofd, nieuwe vullingen, reiniging gebit, koeling masker, supplementen, cranio secral therapie, injecties procaine, shots voor ontstekingen. 

Daarna was het weekend om bij te komen, ik had echt veel pijn. 
Daarna alleen terug naar huis gevlogen, super spannend en thuis op naar herstel, dit heeft echt even tijd nodig. ๐Ÿ˜Š voor mij weer een leerdoel, niet te laten door gedachtes maar positief spreken ook met deze pijn. ik ben dankbaar met de goede zorgen, wat een top kliniek. 

Na 6 ben ik weer terug gegaan om mijn verstandskiezen te laten verwijderen. Nu aan het herstellen, het heeft ruim 10 maanden nodig voordat het bot is aangegroeid. Mijn grootste wens is echt dat mijn zenuwpijn minder wordt, het praten makkelijker gaat en minder pijnlijk is, niet elke dag keelpijn. 

Met mijn herstel start ik met logopedie en kaakfysio, door de lange infectie haarden ben ik gaan compenseren en is er een disfunctie opgetreden van mijn kaken en ik ben verkeerd gaan praten. Hopen op het beste.

Duitsland Villa Medigrun september 2018

Created with Sketch.

In september 2018  begon ik met mijn avontuur in Duitsland. Dennis en ik zijn er samen naar toe gegaan en na 1 nacht is hij weer terug gegaan. Het afscheid was zoals elke keer zo pijnlijk, tranen over mijn wangen dat deze ziekte mij dwingt om hier alleen te zijn maar tegelijkertijd voel ik de kracht om niet op te geven. 
Ik was deze 2 weken weer even in mijn eigen bubbel met mezelf als enige focus, ik en mijn gezondheid. Soms voelt het even fijn om geen verplichtingen te hebben, dat er voor je gezorgd wordt, volledige stilte en rust in je appartement maar het gemis naar Dennis maakt het zo zwaar en pijnlijk. Maar ik blijf strijden voor mezelf maar ook voor ons.

Ik was voor twee weken bij Medigrun, wat een ontzettende fijne kliniek. Alles werd op de puntjes uitgezocht, tig bloedtesten, speeksel, urine, ontlasting testen om te kijken waar we als eerste aan de slag mee kunnen, tenslotte meten is weten.
Ik kreeg veel infusen, om mijn lijf te ondersteunen maar ook om te ontgiften. Ozon behandeling, laser, massages, yoga,chelatie, cranio secral, lekkere thee en elke dag meerdere keren op de beamer mat en waar bridgitte elke x even kwam om accupunctuur naaldjes te zetten. En als punt op de i mocht ik mijn behandeling weken afsluiten met de beroemde colonic ( darm reiniging) en thymus injectie. ( voor je afweer). deze blijf ik nu 10 weken zelf wekelijks thuis spuiten. 
Deze weken waren pittig maar ook goed omdat meten is weten en ik weer even verder kan gaan thuis.

Nu ga ik voor 2,5 maand thuis verder, uit de testen kwam een hoge stress level van mijn cellen, mitochondriรซn ( energie fabriekjes ) te laag, chlamydia ( co infectie) Lyme nog actief, de babesia nog actief, bepaalde darm bacteriรซn niet nog in balans, bepaalde tekorten, immuunsysteem waarde veel te laag ( hij hoort tussen 100 en 350 te zijn en ik heb 25๐Ÿ˜ณ). Zware metalen belasting kwam er uit en aluminium wel als hoogtepunt. 

En zijn nog wat testen en nog uitslagen die nog binnen moeten komen ( maag test, gen test en silo test) maar met deze uitslagen gaan we nu als eerste mee aan de slag aankomende maanden ( met supplementen) en dan ga ik over een tijdje terug om weer behandeld te worden en te meten wat het heeft gedaan. Ik blijf naar de accupuncturist gaan, start met cranio secral, ademhalings oefeningen en ga verder met ontgiften. Ik heb een darm kuur en daarna starten we met een kuur voor de babesia en virussen.
En dan hopen op volgend jaar een stamcel behandeling te kunnen doen.Ik hoop het dan aan te kunnen.

De chelatie infusen was echt heftig! Ik kreeg die dag 9 infusen maar bij infuus 2 reageerde ik heftig, dit bleef de hele dag. Kreeg bijna geen lucht, en als ik wilde liggen dan hoestte ik erg, en druk op mijn borst, een brandend gevoel ook in mijn maag. Ik dacht ik ga bijna dood, vond het eng maar bridgit was mijn engel die mijn hartslag op meette en bij mij bleef, Michael kwam vaak even kijken. Ik wilde doorgaan omdat ik weet hoe belangrijk dit is. Gelukkig kon het, alleen de week later durfden ze geen chelatie meer te geven vertelde Bridgit. Ik wilde het toch proberen om te behandelen wat uit de test kwam. Bridgit vertelde een dag later dat ze haar huiswerk had gedaan en vermoedde dat ik zo reageer op de tweede infuus en die eruit kon laten. Overleg met Michael en yes groen licht en het ging goed!!! Ze noemde mijn de special one. Haha. Dit kreeg ik elke dag te horen, Lyme, auto ongeluk het is niet niks. Dit besef ik maar al te goed.

Verder moet ik hier in Nederland bepaalde dingen uit laten zoeken zoals bijvoorbeeld mijn holtes en keel. Of dit Lyme is of dat er andere infecties zitten. 
Verder ga ik naar een speciale tandarts om te kijken naar mijn tandvlees en tanden. 
Ook mag ik terug naar de maag/darm arts om dingen uit te sluiten. 
En mijn ogen worden verder uitgezocht ( ingewikkeld met kleine hersenen en hersenstam)Dus werk aan de winkel! 

Ondertussen nog aan het revalideren voor mijn heup wat niet denderend gaat omdat mijn lijf zo verzwakt is. 

Ik ben erg blij dat ik bij deze kliniek terecht ben gekomen. Michael heeft enorm veel kennis, alles wordt uitgezocht en gemeten. Bridget is geweldig en je voelt je echt thuis in de kliniek ondanks dat het zwaar is. Dit is erg belangrijk in deze strijd omdat er ook veel kwakzalvers zijn en je zelf echt je ogen open moet houden. 

Ondertussen blijven we ondanks de ( vaak helse) pijn, machteloosheid, verdriet, boosheid ook positief denken en hopen  op dat het aan gaat slaan. En ook genieten van de kleine dingen zoals de bomen die nu verkleuren, van Dennis, van mijn familie, als het zonnetje schijnt. Is dit makkelijk ?.... nee elke dag voelt als een machteloze strijd, een lijf wat extreem pijn doet ( bijna elke spier โ€˜gewricht vezel), zenuwpijn op en in je hoofd, hersenen die niet werken, oprispingen, misselijkheid, Brain Fog, maag darm problemen, hele dagen extreme niet uit te schakelen pijn in mijn gezicht ( kaken, tanden, tandvlees ), slikken pijnlijk is in je keel, geen energie enz enz..... dit voelt verdrietig maar ik wil ook bij mezelf blijven en hoop houden dus proberen positieve mindset te houden ondanks mijn emoties die er elke dag zijn. Er komt een dag......... 

Mijn wens is echt dat mijn behandelingen een omkeer gaan geven๐ŸŒธ

Lieve groetjes

Cyprus Neomed clinic

Created with Sketch.

10 weken in Cyprus.

Daar vliegen we dan 16 september 2017, op weg naar Cyprus, Limassol  voor 8 weken behandelingen staat er op de planning ( het werden er 10). Dennis is de eerste week gelukkig bij mij, dat geeft mij een goed en veilig gevoel. Nadat we aan zijn gekomen in het appartement, vlakbij de zee, rusten we uit om maandag naar de kliniek te gaan.


De eerste week was heftig, de uitslag van de bodyscan was erg confronterend. 
Er was te zien dat de Lyme overal in mijn lijf zit. Gewrichten, organen, zenuwstelsel, holtes, kaken maar wat mij vooral beangstigde en mijn gevoel gelijk gaf was dat het genesteld zit in mijn hersenen. Ook reageerde ik meteen al extreem op de infusen.


In het einde van de eerste week nam ik afscheid van Dennis, dit was erg zwaar. Het gevoel om hier weken alleen te zijn, in een vreemd land, terwijl je zo zwak bent en dan zonder hem.  Dit voelde als een hele opgave en toen hij weg reed in de taxi brak ik echt even. 
Gelukkig had ik een fijn appartement, wat vijf minuten lopen was van de zee. En de kliniek was erg mooi met lieve en zorgzame mensen.

Ook was het een hele omslag om ineens hele dag in het Engels te moeten praten, door mijn onzekerheid maar ook doordat mijn hersenen mij vaak in de steek laten, daardoor klap ik dan vaak dicht. 
Dit gaf mij de eerste paar weken spanning en daardoor durfde ik niet mezelf te zijn. Maar doordat ik ook dingen ging opschrijven ging het beter. De mensen in de kliniek waren super aardig en zorgzaam. Na een paar weken voelde ik mij echt op mijn gemak. Gelukkig skypte ik elke dag even met Dennis en belde we 's ochtends vroeg om elkaar even te horen.

De behandelingen bestonden uit lange dagen van maandag t/m vrijdag. Elke dag werd ik opgehaald rond half 9 met de taxi. Om 9 uur startte ik tot een uur of 4 in de middag. Je kreeg elke dag je schema voor die dag. Dit bestond elke dag uit infusen met ozon, vitamines en mineralen, detox infusen. Daarnaast had je ten pass ( bloedzuivering), koffie, thee enema's, colonic ( darm spoeling), massages, fysio, magnetische bedden, laser therapie ( ook voor je neus, mond en oren), multimag, Mental coaching, accupunctuur, cranio sacraal, natuurarts met levend bloed analyse, ozon sauna, 
neti pot, ontgifting klei waar je lichaam mee wordt ingekleid met folie eromheen. 
Zoals je kunt lezen waren er behoorlijk wat verschillende therapien. Dit werd met elkaar afgewisseld.
Ik werd behoorlijk ziek in deze weken. Ik had hele extreme herx reacties en voelde mij vreselijk. Ik kreeg de raarste oude klachten terug, oor problemen ( waar ik als kind veel last van had), knie ( waar ik aan geopereerd ben toen ik 12 was, opgezet gezicht en zoveel kaak, tand en hoofd pijn, spieren, gewrichten, brandende voeten, keelpijn, heup klachten. Ik klapte sommige dagen echt in als ik terug was in het appartement na de behandelingen. 
Mijn dagen waren vooral opstaan, behandelingen, op bed, eten, slapen. En soms liep ik even als het lukte naar de zee.
Ik probeerde mezelf elke dag te motiveren maar dit waren heftige weken. De dokter moest nog een keer komen in het appartement omdat ik echt niet meer kon lopen. Gelukkig kreeg ik een pijnstillende spuit wat aansloeg. 
Soms lag ik echt met mijn hoofd op mijn kussen en dacht, wat is er toch allemaal gaande in mijn hoofd en lijf. Hoe ga ik dit volhouden en overwinnen. Maar toch leefde ik daar alleen met de focus op mezelf, op hoop en met een doel dus je gaat dapper door. Ook gepaard met heel veel tranen (emmers vol), juist dapper voelde dit voor mij omdat ik afgelopen jaren nooit huilde en alleen maar doorging. In Cyprus kwam dit los, mijn jarenlange strijd, het besef, en gewoon compleet even op zijn.
De neti pot was echt vreselijk, je gaat dan met een apparaat je holtes in ( via je neus) met ozon water. Doordat ik daar vol zit met infecties was dit een echt zo pijnlijk ( ik stond in de fik), dat ik haast ging hyperventileren. Mariana mijn fysio ging dit samen met mij doen omdat ze het zo sneu vond, samen sterk zei ze. Zo heb ik het volgehouden. 
Soms met de infusen was mijn bloedsuiker zo laag dat we het aanvulden met dextrose. Vooral met de 10-pass.
Cranio secraal therapie en de massages waren zo fijn! Ik wou dat ik dit in Nederland had een paar keer per week.

Na 10 weken kon ik naar huis, de eerste maanden thuis waren letterlijk een hel. ( dit hadden ze ook voorspeld)
Ik kon alleen maar liggen met een band om mijn hoofd, ik kon niets aan qua geluid, licht of iets, zoveel pijn en doodmoe. 
Dennis kon amper de vaatwasser inpakken, keek op de i pad een serie en liep haast op zijn tenen door het huis. 
Huilend lag ik op bed, ik kon niet meer, ik wil euthanasie huilde ik tegen Dennis in al mijn onmacht.
Gelukkig zakte mijn hoofdklachten na 3 maanden wat af en kon ik af en toe weer naar buiten en iemand zien. En weer kleine stapjes maken.

Nu is natuurlijk de vraag wat bij iedereen opborrelt, heeft Cyprus iets gedaan?! 

Hier kan ik op zeggen ja, ik voel dit nog niet zo in mijn lijf omdat er zoveel gaande is in mijn lijf.
Maar een co-infectie in mijn lijf die op je longen zit is met de helft gedaald. Ook zijn mijn darm waardes zijn vooruit gegaan. 
Ik voel zelf geen verschil in mijn lijf omdat dit nog steeds wel aanwezig is en ik mij nog niet goed voel. Er zijn nog infecties aanwezig waardoor mijn lijf constant in alarmbellen staat.

Hoe ik het zelf vooral zie is dat Lyme zo moeilijk is om te behandelen en dat alles wat ik doe een puzzelstukje is. 
Een puzzelstukje naar meer balans, omdat het een grote puzzel is heb ik meerdere behandelingen nodig om het elke weer een stukje completer te maken. Een ui die je laagje voor laagje afpelt. Dit kost heel veel geduld.

Cyprus was een mooi puzzelstukje, wel had ik gehoopt dat het misschien wat meer puzzelstukjes waren geweest omdat het een heftige weg was. 
Dit voelt voor mij als een teleurstelling maar ik wil mij niet laten leiden door dat gevoel en juist te kijken naar dat ene puzzelstukje met een stukje mentale wijsheid wat het mij ook heeft gebracht in Cyprus en na Cyprus. 

Ik leefde in mijn eigen luchtbel daar, besefte ik vooral hoe erg ik behoefte had om even weg te zijn van alles hier, even alleen mezelf op nummer 1 te zetten ondanks het gemis van Dennis en familie. 
Na Cyprus was het mentaal ook erg heftig, ik was verdrietig, zag het niet meer zitten, en moest mezelf terug vinden in deze strijd. Ik miste de behandelingen omdat ik daar elke dag aandacht had alleen voor mezelf en de rust van de zee, er werd voor mij gezorgd.
Ik zat letterlijk mentaal erdoor heen omdat ik geen raad meer wist, de pijn was te heftig, het verdriet van deze ziekte is te groot. Groter dan ik soms dragen kan. Als ik terug kijk op Cyprus is het nog steeds mentaal zwaar, dit was heel heftig die tijd door, mijn lijf was zo ziek, ik was bang en het was een lange tijd. Dit hakt er even in. Het is niet even een vakantie maar een strijd voor je eigen gezondheid. 
Wat ik ook soms beangstigend vind is mijn hoofd en gebit, in Cyprus is er iets getriggerd maar mijn lijf is niet sterk genoeg om het aan te pakken. Prikkeling in mijn voorhoofd en rondom mijn ogen. Ik hoop dat het mij lukt om dit te overwinnen.

Op dit moment beleef ik dit heftige gevoel ook nog maar iets meer met ups en downs. Ik probeer in mezelf goed de rust te vinden en elke keer te focussen op hoop en moed. Dit houd me op de been met natuurlijk mijn grote liefde Dennis. 


Foto's voorbereiding stamcellen en stamceldag

Foto's Zwitserland Swiss Biohealth

Foto's Duitsland Medigrun

Foto's Cyprus Neomed