Week behandeling Duitsland maart 2019

Created with Sketch.

In maart ben ik weer een weekje naar Medigrun gegaan. Dit keer ben ik alleen gegaan met de trein. Ik vond het spannend maar het ging hartstikke goed. Het afscheid van Dennis waren weer dikke tranen, dit blijft zo moeilijk maar als ik er eenmaal ben lukt het meestal wel. Het is echt moment dat zo pijnlijk is.
Ik ga eerst beginnen met het goede nieuws, ๐Ÿ™๐Ÿ™๐Ÿ™๐Ÿ€๐Ÿ€๐Ÿ€๐Ÿ˜€๐Ÿ˜€๐Ÿ˜€๐Ÿ‘๐Ÿ‘๐Ÿ‘โญ๏ธโ˜€๏ธโ˜€๏ธ๐Ÿ”ฅ๐Ÿ”ฅ๐Ÿ”ฅ mijn bloedcellen waren goed genoeg en mijn reactie op de infusen waren verbeterd, we kunnen de stamcel behandeling in gaan plannen!!!!!! Ik ben zo blij maar ik vind het ook zooooo spannend. Ik heb vorig jaar augustus te horen gekregen, je lichaam is nog niet klaar er voor, in september kon ik werkelijk geen enkel infuus verdragen en nu ben ik met mini mini stapjes op de goede weg. 
Er zijn veranderingen gaande in mijn lijf, helaas door de extreme pijn voel ik het nog niet maar de artsen zien het. Mijn lichaam lijkt hele kleine mini stapjes te maken. wat een weg maar we blijven er voor gaan. 
Voor mij is het een beetje een dubbel gevoel, zo blij dat er iets gebeurt in mijn lijf maar ik wil het zooooo graag voelen en ervaren. 

Het was een pittige week met veel infusen, chelatie , immuunversterkende, virus. Verder fijne massage gehad, ook tai chi yoga massage met drukpunten. ( pijnlijk hihi maar wel fijn) en yoga. Ook weer op de beamer mat geweest daar wordt je zo lekker rustig van.
Elke dag na de behandeling was ik echt kapot en lag ik veel op bed. Tussendoor eten en weer slapen. Ik vind het alleen zijn altijd nog pittig, ook de zorg voor jezelf en dan de behandelingen. Soms voel ik mij eenzaam maar ik probeer dan te kijken waarvoor ik het doe.


Voor aankomende 8 weken heb ik een Plan, ik krijg thuis infusen om mijn lijf te helpen, mijn darmen absorberen niet alles en daardoor tekorten en die gaan we aanvullen. Ook voor mijn brein/ en energie. Mijn hele koffer zit vol๐Ÿ”ฅ 
Ik start met een virus protocol en Detox, met immuunversterkers ( thymus injecties).

En dan ga ik dus in mei voor 3 weken terug en krijg ik in de laatste week de STAMCELLEN.

Het was ook een pittige week, mijn lijf wordt een het werk gezet en er komen dingen los waardoor juist de pijn soms erger wordt vooral zenuwpijn in mijn hoofd en tanden. We proberen nu zo goed mogelijk uit te zoeken wat er precies is in mijn brein. Zo dankbaar met de ontzettende zorgzame kliniek, de eerlijkheid en kundigheid. 
De massages zijn echt geweldig in de kliniek. Ik ben ook zo blij met Elke en Bridget ze is geweldig! Michael echt een fijne arts die met je meekijkt.

Volgende week start ik thuis  met hydo fysiotherapie in het water, kijken of we mijn spieren een beetje kunnen aansterken. 
En met logopedie/ kaakfysio om de dysfunctie van mijn kaken te helpen. En natuurlijk mental coaching. Wat mentaal doet het zoveel met je. 

Ik wil zo graag weer voelen, voelen dat ik geen pijn heb, voelen dat ik weer echt straal, kan genieten van de zonnestralen, van mensen. Gewoon weer een stukje mezelf worden en terug krijgen. ๐Ÿ™๐Ÿ”ฅ


Kaak / gebit operatie Zwitserland, januari 2019

Created with Sketch.

Januari 2019 op naar Zwitserland voor een operatie aan infectie haarden in mijn kaken, verwijderen verstandskiezen en nieuwe vullingen. De spanningen gierden door mijn lijf. Ik heb mijn foto's moeten doorsturen naar de kliniek, bloedwaardes moeten checken een maand voor de tijd en een maand lang een supplementen protocol gehad om zo goed mogelijk voorbereid de operatie in te gaan.
Dennis en ik zijn samen er heen gegaan en Dennis is gelukkig tot woensdag gebleven, mijn behandeling duurde een week. 
Wat hebben ze nu precies gedaan:  

De eerste dag fotoโ€™s en scan gemaakt, gesprek gehad, en de eerste infusen. 

Wat te zien was, dat mijn kaakbot behoorlijk aangetast is door de Lyme/ zware metalen. Aan de rechterkant was zelfs op sommige plekken weinig kaakbot over. ๐Ÿค”๐Ÿ˜ฉ๐Ÿ˜”๐Ÿ˜ฐ er is ruim 2 cm weg.

Op de tweede dag prikken ze 120 cc bloed van mezelf af. Dit bloed wordt gefilterd/gezuiverd in een machine en tot gel gemaakt. Voordat ik werd geopereerd werd mijn nek / kaken/ hoofd behandeld door de cranio secral therapeut. 

Ik kreeg lokale verdovingen en ondertussen infusen met ab, vitamines/ mineralen, pijn. 

Tijdens de operatie maken ze vanuit de binnenkant openingen, ( bij mij op 4 plekken, alle zijdes ) ze halen het vet weefsel aan de binnenkant weg, reinigen het met ozon, schuren je kaakbot bij, je krijgt een membraan, ze vullen het daarna op met de gel. Dit bevat je eigen stamcellen en dit zorgt ervoor dat je bot weer gaat groeien. Daarna krijg je procaine injecties in de delen. 

Tijdens de operatie voelt het zo gek, zelfs beetje eng, het geluid is als eerste echt vreselijk ๐Ÿ˜ณ, aan 1 kant ging mijn bloed ineens stromen door mijn lijf, en aan een kant ontspande mijn spieren. Maar ook bij 2 kanten deed het erg pijn, in mijn zenuwen op mijn hoofd aan de achterkant en oor, en moest ik behoorlijk doorzetten. Ik bleef in mezelf denken, doei Lyme in mijn kaken, ik heb nu de macht ๐Ÿคญ๐Ÿค—en rustig ademen Simoon. 

Rechts was een grote verrassing met open maken, er zat bijna geen bot ๐Ÿ˜ขen werd er letterlijk gezegd dit is een big suprise. Na de operatie krijg je meteen een cooling masker, arnica pads, accupunctuur naalden in je oren ivm mijn hoofdpijn.

De dagen erna kreeg ik aanvullende infusen, een magnetisch band om in te liggen voor zenuwpijn op en in mijn hoofd, nieuwe vullingen, reiniging gebit, koeling masker, supplementen, cranio secral therapie, injecties procaine, shots voor ontstekingen. 

Daarna was het weekend om bij te komen, ik had echt veel pijn. 
Daarna alleen terug naar huis gevlogen, super spannend en thuis op naar herstel, dit heeft echt even tijd nodig. ๐Ÿ˜Š voor mij weer een leerdoel, niet te laten door gedachtes maar positief spreken ook met deze pijn. ik ben dankbaar met de goede zorgen, wat een top kliniek. 

Na 6 ben ik weer terug gegaan om mijn verstandskiezen te laten verwijderen. Nu aan het herstellen, het heeft ruim 10 maanden nodig voordat het bot is aangegroeid. Mijn grootste wens is echt dat mijn zenuwpijn minder wordt, het praten makkelijker gaat en minder pijnlijk is, niet elke dag keelpijn. 

Met mijn herstel start ik met logopedie en kaakfysio, door de lange infectie haarden ben ik gaan compenseren en is er een disfunctie opgetreden van mijn kaken en ik ben verkeerd gaan praten. Hopen op het beste.

Duitsland Villa Medigrun september 2018

Created with Sketch.

In september 2018  begon ik met mijn avontuur in Duitsland. Dennis en ik zijn er samen naar toe gegaan en na 1 nacht is hij weer terug gegaan. Het afscheid was zoals elke keer zo pijnlijk, tranen over mijn wangen dat deze ziekte mij dwingt om hier alleen te zijn maar tegelijkertijd voel ik de kracht om niet op te geven. 
Ik was deze 2 weken weer even in mijn eigen bubbel met mezelf als enige focus, ik en mijn gezondheid. Soms voelt het even fijn om geen verplichtingen te hebben, dat er voor je gezorgd wordt, volledige stilte en rust in je appartement maar het gemis naar Dennis maakt het zo zwaar en pijnlijk. Maar ik blijf strijden voor mezelf maar ook voor ons.

Ik was voor twee weken bij Medigrun, wat een ontzettende fijne kliniek. Alles werd op de puntjes uitgezocht, tig bloedtesten, speeksel, urine, ontlasting testen om te kijken waar we als eerste aan de slag mee kunnen, tenslotte meten is weten.
Ik kreeg veel infusen, om mijn lijf te ondersteunen maar ook om te ontgiften. Ozon behandeling, laser, massages, yoga,chelatie, cranio secral, lekkere thee en elke dag meerdere keren op de beamer mat en waar bridgitte elke x even kwam om accupunctuur naaldjes te zetten. En als punt op de i mocht ik mijn behandeling weken afsluiten met de beroemde colonic ( darm reiniging) en thymus injectie. ( voor je afweer). deze blijf ik nu 10 weken zelf wekelijks thuis spuiten. 
Deze weken waren pittig maar ook goed omdat meten is weten en ik weer even verder kan gaan thuis.

Nu ga ik voor 2,5 maand thuis verder, uit de testen kwam een hoge stress level van mijn cellen, mitochondriรซn ( energie fabriekjes ) te laag, chlamydia ( co infectie) Lyme nog actief, de babesia nog actief, bepaalde darm bacteriรซn niet nog in balans, bepaalde tekorten, immuunsysteem waarde veel te laag ( hij hoort tussen 100 en 350 te zijn en ik heb 25๐Ÿ˜ณ). Zware metalen belasting kwam er uit en aluminium wel als hoogtepunt. 

En zijn nog wat testen en nog uitslagen die nog binnen moeten komen ( maag test, gen test en silo test) maar met deze uitslagen gaan we nu als eerste mee aan de slag aankomende maanden ( met supplementen) en dan ga ik over een tijdje terug om weer behandeld te worden en te meten wat het heeft gedaan. Ik blijf naar de accupuncturist gaan, start met cranio secral, ademhalings oefeningen en ga verder met ontgiften. Ik heb een darm kuur en daarna starten we met een kuur voor de babesia en virussen.
En dan hopen op volgend jaar een stamcel behandeling te kunnen doen.Ik hoop het dan aan te kunnen.

De chelatie infusen was echt heftig! Ik kreeg die dag 9 infusen maar bij infuus 2 reageerde ik heftig, dit bleef de hele dag. Kreeg bijna geen lucht, en als ik wilde liggen dan hoestte ik erg, en druk op mijn borst, een brandend gevoel ook in mijn maag. Ik dacht ik ga bijna dood, vond het eng maar bridgit was mijn engel die mijn hartslag op meette en bij mij bleef, Michael kwam vaak even kijken. Ik wilde doorgaan omdat ik weet hoe belangrijk dit is. Gelukkig kon het, alleen de week later durfden ze geen chelatie meer te geven vertelde Bridgit. Ik wilde het toch proberen om te behandelen wat uit de test kwam. Bridgit vertelde een dag later dat ze haar huiswerk had gedaan en vermoedde dat ik zo reageer op de tweede infuus en die eruit kon laten. Overleg met Michael en yes groen licht en het ging goed!!! Ze noemde mijn de special one. Haha. Dit kreeg ik elke dag te horen, Lyme, auto ongeluk het is niet niks. Dit besef ik maar al te goed.

Verder moet ik hier in Nederland bepaalde dingen uit laten zoeken zoals bijvoorbeeld mijn holtes en keel. Of dit Lyme is of dat er andere infecties zitten. 
Verder ga ik naar een speciale tandarts om te kijken naar mijn tandvlees en tanden. 
Ook mag ik terug naar de maag/darm arts om dingen uit te sluiten. 
En mijn ogen worden verder uitgezocht ( ingewikkeld met kleine hersenen en hersenstam)Dus werk aan de winkel! 

Ondertussen nog aan het revalideren voor mijn heup wat niet denderend gaat omdat mijn lijf zo verzwakt is. 

Ik ben erg blij dat ik bij deze kliniek terecht ben gekomen. Michael heeft enorm veel kennis, alles wordt uitgezocht en gemeten. Bridget is geweldig en je voelt je echt thuis in de kliniek ondanks dat het zwaar is. Dit is erg belangrijk in deze strijd omdat er ook veel kwakzalvers zijn en je zelf echt je ogen open moet houden. 

Ondertussen blijven we ondanks de ( vaak helse) pijn, machteloosheid, verdriet, boosheid ook positief denken en hopen  op dat het aan gaat slaan. En ook genieten van de kleine dingen zoals de bomen die nu verkleuren, van Dennis, van mijn familie, als het zonnetje schijnt. Is dit makkelijk ?.... nee elke dag voelt als een machteloze strijd, een lijf wat extreem pijn doet ( bijna elke spier โ€˜gewricht vezel), zenuwpijn op en in je hoofd, hersenen die niet werken, oprispingen, misselijkheid, Brain Fog, maag darm problemen, hele dagen extreme niet uit te schakelen pijn in mijn gezicht ( kaken, tanden, tandvlees ), slikken pijnlijk is in je keel, geen energie enz enz..... dit voelt verdrietig maar ik wil ook bij mezelf blijven en hoop houden dus proberen positieve mindset te houden ondanks mijn emoties die er elke dag zijn. Er komt een dag......... 

Mijn wens is echt dat mijn behandelingen een omkeer gaan geven๐ŸŒธ

Lieve groetjes

Cyprus Neomed clinic

Created with Sketch.

10 weken in Cyprus.

Daar vliegen we dan 16 september 2017, op weg naar Cyprus, Limassol  voor 8 weken behandelingen staat er op de planning ( het werden er 10). Dennis is de eerste week gelukkig bij mij, dat geeft mij een goed en veilig gevoel. Nadat we aan zijn gekomen in het appartement, vlakbij de zee, rusten we uit om maandag naar de kliniek te gaan.


De eerste week was heftig, de uitslag van de bodyscan was erg confronterend. 
Er was te zien dat de Lyme overal in mijn lijf zit. Gewrichten, organen, zenuwstelsel, holtes, kaken maar wat mij vooral beangstigde en mijn gevoel gelijk gaf was dat het genesteld zit in mijn hersenen. Ook reageerde ik meteen al extreem op de infusen.


In het einde van de eerste week nam ik afscheid van Dennis, dit was erg zwaar. Het gevoel om hier weken alleen te zijn, in een vreemd land, terwijl je zo zwak bent en dan zonder hem.  Dit voelde als een hele opgave en toen hij weg reed in de taxi brak ik echt even. 

Gelukkig had ik een fijn appartement, wat vijf minuten lopen was van de zee. En de kliniek was erg mooi met lieve en zorgzame mensen.

Ook was het een hele omslag om ineens hele dag in het Engels te moeten praten, door mijn onzekerheid maar ook doordat mijn hersenen mij vaak in de steek laten, daardoor klap ik dan vaak dicht. 

Dit gaf mij de eerste paar weken spanning en daardoor durfde ik niet mezelf te zijn. Maar doordat ik ook dingen ging opschrijven ging het beter. De mensen in de kliniek waren super aardig en zorgzaam. Na een paar weken voelde ik mij echt op mijn gemak. Gelukkig skypte ik elke dag even met Dennis en belde we 's ochtends vroeg om elkaar even te horen.

De behandelingen bestonden uit lange dagen van maandag t/m vrijdag. Elke dag werd ik opgehaald rond half 9 met de taxi. Om 9 uur startte ik tot een uur of 4 in de middag. Je kreeg elke dag je schema voor die dag. Dit bestond elke dag uit infusen met ozon, vitamines en mineralen, detox infusen. Daarnaast had je ten pass ( bloedzuivering), koffie, thee enema's, colonic ( darm spoeling), massages, fysio, magnetische bedden, laser therapie ( ook voor je neus, mond en oren), multimag, Mental coaching, accupunctuur, cranio sacraal, natuurarts met levend bloed analyse, ozon sauna, 
neti pot, ontgifting klei waar je lichaam mee wordt ingekleid met folie eromheen. 
Zoals je kunt lezen waren er behoorlijk wat verschillende therapien. Dit werd met elkaar afgewisseld.

Ik werd behoorlijk ziek in deze weken. Ik had hele extreme herx reacties en voelde mij vreselijk. Ik kreeg de raarste oude klachten terug, oor problemen ( waar ik als kind veel last van had), knie ( waar ik aan geopereerd ben toen ik 12 was, opgezet gezicht en zoveel kaak, tand en hoofd pijn, spieren, gewrichten, brandende voeten, keelpijn, heup klachten. Ik klapte sommige dagen echt in als ik terug was in het appartement na de behandelingen. 

Mijn dagen waren vooral opstaan, behandelingen, op bed, eten, slapen. En soms liep ik even als het lukte naar de zee.
Ik probeerde mezelf elke dag te motiveren maar dit waren heftige weken. De dokter moest nog een keer komen in het appartement omdat ik echt niet meer kon lopen. Gelukkig kreeg ik een pijnstillende spuit wat aansloeg. 

Soms lag ik echt met mijn hoofd op mijn kussen en dacht, wat is er toch allemaal gaande in mijn hoofd en lijf. Hoe ga ik dit volhouden en overwinnen. Maar toch leefde ik daar alleen met de focus op mezelf, op hoop en met een doel dus je gaat dapper door. Ook gepaard met heel veel tranen (emmers vol), juist dapper voelde dit voor mij omdat ik afgelopen jaren nooit huilde en alleen maar doorging. In Cyprus kwam dit los, mijn jarenlange strijd, het besef, en gewoon compleet even op zijn.

De neti pot was echt vreselijk, je gaat dan met een apparaat je holtes in ( via je neus) met ozon water. Doordat ik daar vol zit met infecties was dit een echt zo pijnlijk ( ik stond in de fik), dat ik haast ging hyperventileren. Mariana mijn fysio ging dit samen met mij doen omdat ze het zo sneu vond, samen sterk zei ze. Zo heb ik het volgehouden. 

Soms met de infusen was mijn bloedsuiker zo laag dat we het aanvulden met dextrose. Vooral met de 10-pass.

Cranio secraal therapie en de massages waren zo fijn! Ik wou dat ik dit in Nederland had een paar keer per week.

Na 10 weken kon ik naar huis, de eerste maanden thuis waren letterlijk een hel. ( dit hadden ze ook voorspeld)
Ik kon alleen maar liggen met een band om mijn hoofd, ik kon niets aan qua geluid, licht of iets, zoveel pijn en doodmoe. 
Dennis kon amper de vaatwasser inpakken, keek op de i pad een serie en liep haast op zijn tenen door het huis. 

Huilend lag ik op bed, ik kon niet meer, ik wil euthanasie huilde ik tegen Dennis in al mijn onmacht.
Gelukkig zakte mijn hoofdklachten na 3 maanden wat af en kon ik af en toe weer naar buiten en iemand zien. En weer kleine stapjes maken.


Nu is natuurlijk de vraag wat bij iedereen opborrelt, heeft Cyprus iets gedaan?! 


Hier kan ik op zeggen ja, ik voel dit nog niet zo in mijn lijf omdat er zoveel gaande is in mijn lijf.

Maar een co-infectie in mijn lijf die op je longen zit is met de helft gedaald. Ook zijn mijn darm waardes zijn vooruit gegaan. 
Ik voel zelf geen verschil in mijn lijf omdat dit nog steeds wel aanwezig is en ik mij nog niet goed voel. Er zijn nog infecties aanwezig waardoor mijn lijf constant in alarmbellen staat.

Hoe ik het zelf vooral zie is dat Lyme zo moeilijk is om te behandelen en dat alles wat ik doe een puzzelstukje is. 

Een puzzelstukje naar meer balans, omdat het een grote puzzel is heb ik meerdere behandelingen nodig om het elke weer een stukje completer te maken. Een ui die je laagje voor laagje afpelt. Dit kost heel veel geduld.

Cyprus was een mooi puzzelstukje, wel had ik gehoopt dat het misschien wat meer puzzelstukjes waren geweest omdat het een heftige weg was. 

Dit voelt voor mij als een teleurstelling maar ik wil mij niet laten leiden door dat gevoel en juist te kijken naar dat ene puzzelstukje met een stukje mentale wijsheid wat het mij ook heeft gebracht in Cyprus en na Cyprus. 


Ik leefde in mijn eigen luchtbel daar, besefte ik vooral hoe erg ik behoefte had om even weg te zijn van alles hier, even alleen mezelf op nummer 1 te zetten ondanks het gemis van Dennis en familie. 
Na Cyprus was het mentaal ook erg heftig, ik was verdrietig, zag het niet meer zitten, en moest mezelf terug vinden in deze strijd. Ik miste de behandelingen omdat ik daar elke dag aandacht had alleen voor mezelf en de rust van de zee, er werd voor mij gezorgd.
Ik zat letterlijk mentaal erdoor heen omdat ik geen raad meer wist, de pijn was te heftig, het verdriet van deze ziekte is te groot. Groter dan ik soms dragen kan. Als ik terug kijk op Cyprus is het nog steeds mentaal zwaar, dit was heel heftig die tijd door, mijn lijf was zo ziek, ik was bang en het was een lange tijd. Dit hakt er even in. Het is niet even een vakantie maar een strijd voor je eigen gezondheid. 

Wat ik ook soms beangstigend vind is mijn hoofd en gebit, in Cyprus is er iets getriggerd maar mijn lijf is niet sterk genoeg om het aan te pakken. Prikkeling in mijn voorhoofd en rondom mijn ogen. Ik hoop dat het mij lukt om dit te overwinnen.


Op dit moment beleef ik dit heftige gevoel ook nog maar iets meer met ups en downs. Ik probeer in mezelf goed de rust te vinden en elke keer te focussen op hoop en moed. Dit houd me op de been met natuurlijk mijn grote liefde Dennis. 


Foto's Zwitserland Swiss Biohealth

Foto's Duitsland Medigrun

Foto's Cyprus Neomed